Mont Ventoux (Bédoin)

edogillissen (English)

Easily the most impressive and demanding climb I've ever done. And easily worth the 1000km car ride just to get to Bédoin. For a cyclist who enjoys climbing, this is a must.

Be prepared though, and be patient. The climb takes a few hours, so you simply have to climb this mountain with your head, and not with your heart. If you burn up anywhere before the Chalet, you're in for a tough ride to the top.

1 year ago - Inappropriate

MauriceHermans (Dutch)

Vannacht (20 juni 2010) was het bijzonder slecht weer met zware onweersbuien en normaal gesproken slaap ik hier gewoon doorheen, maar vannacht werd ik hier zelfs hiervan wakker geworden. Op dat moment hoopte ik dat het overdag droog zou zijn, want op de planning stond de beklimming van de Mont Ventoux vanuit het dorpje Bédoin. Als ik later weer opnieuw wakker wordt en het ondertussen al ochtend is geworden, blijkt het gelukkig droog te zijn. De temperatuur is wel gedaald naar 20 graden. Voordat wij vertrekken heb ik nog eerst op het gemak op de veranda van de stacaravan even een goed ontbijt genomen, waarna we vanuit Mornas met de auto richting Bédoin vertekken.

In Bédoin begint de klassieke beklimming uit de Tour de France en wat volgens de meeste mensen ook wel de zwaarste () beklimming is van de Mont Ventoux. Je kunt deze berg ook nog beklimmen vanuit de plaatsen Malaucence en Sault.

In Bédoin aangekomen parkeren we de auto bij een supermarkt en halen we mijn racefiets uit de kofferbak en controleren we nog even de spulletjes voordat ik vertrek. In het dorpje is het al een druk van je welste met race/toer fietsers. De weg is nog vochtig en het zonnetjes probeert er tussen de wolken door te komen. De eerste 2 kilometer vanuit het dorp gaat vals plat naar boven, waarna de weg voor 4 kilometer langzaam begint te stijgen en tot nu toe is het nog goed te doen met mijn beperkte voorbereiding.

Na 6 kilometer kom je bij de beruchte bocht van St. Estève, vanaf deze scherpe bocht gaat het tien kilometer lang door het bos met zo'n 10 procent omhoog. Als ik daar het bos induikt wordt het echt flink steiler en op sommige moment denk ik in mij zelf waar ik aan begonnen ben, zwoegend en zuchtend, af en toe vloekend tegen mij zelf trek ik mijn fiets en mijzelf de berg op, terwijl het lijkt of andere fietsers geen moeite hebben om naar boven te rijden, maar schijn kan natuurlijk bedriegen.

Halverwege het bos wordt ik voorzien door mijn personal verzorgster "mijn vrouw" voorzien van een overheerlijk koud blikje cola. Die suikers kon ik goed gebruiken. Op de steile stroken ligt mijn snelheid soms rond de 5 km/uur en lijkt het net of ik stil sta. Gelukkig liet het bos zich vandaag van zijn beste kant zien: het is niet warm en er zijn geen vliegen. Maar steil blijft het wel in het bos en soms lijkt het dat er géén eind aan komt in het bos.

Vlak voor Chalet Reynard lopen nog een aantal schapen langs de kant van de berm en op het moment dat ik Chalet Reynard zie schiet het eerste in mijn hoofd wat me binnenkomt dat ik volgens horen zeggen het moeilijkste stuk achter de rug zou hebben. Als ik afstap bij Chalet Reynard staat mijn vrouw al te wachten. Zij is met de auto naar boven gereden. Als ik aan mijn tweede colatje en een banquetjes jambon ben begonnen zeg ik tegen mijn vrouw dat het wel erg afzien was, maar dat ik toch verder wil. Tijdens het gesprek krijg ik nog water aangeboden van een andere Nederlandse fietser en hij geeft ook aan dat het een stuk makkelijke moeten gaan vanaf nu.

Volgens hem zou het nu maar gemiddeld 8 procent moeten zijn. Als ik vervolgens vertrek bij Chalet Reynard kom ik eigenlijk al gelijk op de beroemde open vlakte terecht, wat ook wel de maan landschap lijkt. Hier kun je last hebben van de wind en de laag hangende bewolking. Vandaag valt de wind gelukkig mee en hangt er af en toe laag hangende bewolking waardoor het zicht op de weg slecht is.

________________________________________

Tijdens het laatste stuk vanaf Chalet Reynard heb ik toch echt niet het gevoel dat het hier makkelijker gaat ondanks dat het stijgingspercentage van maar gemiddeld 8%. Één

kilometer voor de top kom je aan de rechterkant het monument van Tom Simpson tegen. Maar op dit moment bedenk ik me dat ik hier wel even op de terug wil stoppen aangezien ik nu blij ben dat ik redelijk vooruit kom en dan komt de aller laatste venijnige korte bocht en dit klein pukkeltje is nog even elf procent.

Uiteindelijk komt ik na 2:48:15 zwaar vermoeid maar voldaan aan op de top (1912 meter hoog). Hier boven is het nog slechts 7 graden en vochtig. Nu is de bewolking even opgetrokken en heb ik op dit moment een prachtig uitzicht vanaf de Mont Ventoux. Boven bij het weerstation staat mijn vrouw al weer op mij te wachten met een dit maal met een trofee (daar doe je het toch allemaal voor!), welke ik als aandenken kan bewaren. Naast het weerstation is namelijk een klein souveniers winkeltje

________________________________________

Na even een half uurtje van het uitzicht genoten te hebben, tap ik weer op de fiets en ga ik weer berg afwaarts richting Chalet Reynard. Na één kilometer te hebben gedaald stop ik dit maal wel even bij het monument van Tom Simpson om hier even naar toe te lopen. Er zijn inderdaad heel veel fietser die iets achter hebben gelaten bij dit monument. Waarna ik weer verder de afdaling oppak naar nu naar het dorpje Sault i.p.v. terug door het bos naar het dorpje Bédoin. Dit kan ik doen omdat mijn vrouw de berg heeft bedwongen met onze auto en makkelijk ergens anders op mijn kan wachten. De splitsing voor Sault ligt bij Chalet Reynard en Sault staat bekend om zijn prachtige lavendelvelden.

Vanaf de kruising is de weg tijdens de afdaling een stuk slechter en onderweg kom je verscheidene lavendelvelden tegen. Ook in de afdaling komen er geregeld een aantal fietser mij voorbij. Ik knijp toch echter bij 50 km/uur mijn remmen in met zo’n slechte wegdek. Na ongeveer 45 minuten gedaald te hebben en een klein klimmetje vlak voor Sault kom ik aan in centrumpje van dit dorpje. Naar beneden ging dus een stuk sneller en gemakkelijker :-) !

Als we de fiets weer in de kofferbak van de auto hebben gedaan, bekijken we nog even Sault. Waarna de reis weer terug gaat naar de camping.

1 year ago - Inappropriate

stevenherrick (English)

A wonderful climb, worthy of it's status as an iconic ascent in the Tour de France. In three sections, the first four kms is quite easy. Relax and save yourself for what's to come. The forest section is unrelenting, but it does allow you to get into a rhythm before the final section after the Chalet. If the weather is benign, this section can be fun and quite easy. If the wind is up, or the heat too high, it can be very tough. Either way, the view and the achievement is worth it.

a video and review of the climb is at my website - dothebikething.blogspot.com.au

7 months ago - Inappropriate

Jan (Dutch)

Deze zet ik op mijn agenda voor volgend jaar. Al te veel mooie verhalen gelezen en gehoord. (Ook een heel aantal minder mooie verhalen, wat de aantrekkingskracht eigenlijk alleen maar vergroot.)

7 months ago - Inappropriate

Yakke (Dutch)

Ik heb de Mont Ventoux afgelopen zomer beklommen... Zonder echt een bergtraining in de benen te hebben of echt wetende wat me te wachten stond (buiten het gedacht van een zware klim), begon ik 's ochtends in het zonnetje aan de beklimming van de Mont Ventoux. Ik had me altijd al een klimmertje gevoeld vermits ik klein en licht ben. Dus begon ik gretig en op een goed tempo aan de klim... Maar al na 7 km kreeg ik het lastig. Niet dat ik niet meer kon qua kracht, maar men ademhaling was slecht. Ik was al buiten adem na slechts 7 km... Dus ben ik er bij gaan zitten. Ik zag rood van de inspanning en had mentaal misschien al een beetje opgegeven. Wanneer mijn persoonlijke volgwagen met mijn ouders en men vriendin langs me reed en me zagen zitten voelde ik me alleen nog maar slechter. Ze kwamen bij me staan en vroegen me wat er gebeurd was. Al wisten ze het eigenlijk zelf want ze waren me nog niet 1 keer tegengekomen. Ik was gewoon veel te snel begonnen aan de moordende klim. Na wat gegeten en gedronken te hebben, hebben ze me aangespoord om nog 1 keer te proberen. Maar ze zeiden wel dat ze allemaal al heel trots op me waren. Dat gaf me moed. Ik begon opnieuw met een klein duwtje in de rug (letterlijk en figuurlijk) en nu met mijn verstand er meer bij. In plaats van naar boven te "vlammen", ging ik nu op een rustig tempo naar boven rijden. En jawel hoor, ondanks de stop reed ik nu in een ruk verder. Ik leek de zwaarste hindernis gepasseerd te zijn. Tot ik op 5 km van de top kwam. Daar zag je nog amper 20 meter ver, werd het veel kouder, maar werd vooral de wind mijn grootste vijand. Op sommige momenten had ik echt zoveel schrik dat ik van mijn fiets ging waaien. Maar ik zette door., en werd beloond. Ik kwam boven aan in de kou en stevige wind, terwijl er verschillende andere moesten afstappen of waren gevallen door de wind. Ik was echt tevreden. En dan was het nog niet gedaan. Ik kreeg nog een aandenken dat niet veel mensen zullen hebben. Want op dezelfde dag stapte ook Sven Ornelis met zijn broer en vader de Mont Ventoux op. En zo sta ik samen met Sven Ornelis op de top van de Mont Ventoux.

Een ervaring die ik nooit zal vergeten!!

6 months ago - Inappropriate

Agostinho (Dutch)

Het is 04.50hr. als de wekker afloopt. Door een samenloop van omstandigheden heb ik de hotelmanager ervan kunnen overtuigen om op dit vroege uur een ontbijt te serveren. Daarna rij ik richting Malaucène. Ik parkeer de auto bij de kerk, zet mijn fiets in elkaar en rij dan via de col de la Madeleine naar Bédoin waar ik mijn eerste stempel afhaal.

Het is slechts 16° en er waait een licht briesje, dus zijn de mouwtjes welkom. Precies om 07.20 hr. vertrek ik aan de streep bij de plaatselijke fietswinkel. Ik heb me voorgenomen om niet te forceren, tijd speelt geen rol en aankomen is de boodschap. Het is rustig en ik zie geen andere fietsers. Niettemin haal ik even voor St.-Estève een 66-jarige deense in en maak een praatje met haar. Hierdoor verlies ik toch wel even tijd, maar dat geeft niet. Het bos komt eraan, maar gezien het nog vroege uur geven de vliegen “niet thuis”. Vergeleken met de vorige beklimming loopt het vrij vlot. Ik betrap er mij op dat ik iets te enthousiast te keer ga, zodat ik mezelf wat moet intomen, kwestie van zolang mogelijk onder mijn overslagpols te blijven. Het wordt nu snel warmer en tijdens de laatste kilometer in het bos beginnen de vliegen zich toch langzaam te manifesteren. Eenmaal voorbij Chalet-Reynard steek ik een tandje bij en kom ik vrij vlot aan de top.

Tijd : 1h56’11”

Gem Hf: 163

Max Hf: 175

Kcal: 1493

In het winkeltje haal ik snel een stempel, eet nog een energiereepje en drink mijn laatste drank op. De afdaling naar Malaucène gaat langzaam wegens de stevige wind. Beneden haal ik mijn stempel bij de plaatselijke slager en rij dan naar de wagen om mijn drinkbussen te vullen en wat te eten. Nog een extra flesje water in mijn achterzak, en weg zijn we voor de tweede beklimming. Waar het in Bédoin nog even vals plat is, wordt er hier van in de eerste meters geklommen. De zon brandt en er is in verhouding tot de zuidkant minder boomschaduw. De vergezichten daarenboven zijn prachtig. Het vlot goed, en op tijd en stond haal ik andere fietsers in, maar geregeld wordt ik zelf ook voorbijgereden. Op de vlakkere stukken probeer ik zoveel mogelijk te recupereren want andere gedeelten, zoals de 4 km voor het vlakke stuk aan de Mont Serein zijn vrij pittig. Mijn tellertje geeft bij momenten 12% aan. Voor het skistation kan ik een laatste keer uitrusten (????), maar onmiddellijk daarna krijg ik het steilste stuk van deze kant voorgeschoteld. De laatste 3 km gaan iets moeizamer, maar ik kom zonder problemen boven.

Tijd: 2h07’31”

Gem Hf: 166

Max Hf: 181

Kcal: 1663

Op de top, even recuperen. Als mijn hartslag tot een aanvaardbaar peil gezakt is haal ik een tweede stempel en daal ik af naar Sault. De weg is slecht en uiterst hobbelig. Halverwege wil een mobilhome mij absoluut voorbijrijden en schuwt daarbij geen risico’s. Als hij eenmaal voorbij is moet ik voor de bochten geregeld in de remmen. Ik hou het voor bekeken en ga 2 minuten aan de kant, om dan mijn weg verder te zetten. Eenmaal in Sault vind ik de familie terug, die mij voor de laatste beklimming begeleiden zal. Mijn derde stempel haal ik even in het café waar we afgesproken hebben. Ik graai gretig in het rugzakje en verorber alles wat er in zit. Ook drank wordt deftig aangesproken. Na een 20-tal minuutjes begeef ik mij weer op weg. Deze kant begint met een afdaling, maar ik moet bijtrappen want er staat hier, zoals dikwijls een vrij sterke wind, die mij tot halverwege de klim zal tegenwerken. Gezien de geringe stijgingspercentages vorder ik toch redelijk goed, ondanks de reeds geleverde inspanning. Eenmaal terug voorbij Chalet-Reynard begin ik het voor de eerste keer iets moeilijker te krijgen. Ik voel de trapfrequentie achteruitgaan, mede ook weer door de wind die hier vrij spel heeft. Fietsen en drinken tegelijk gaat niet meer. Ik kan dan mijn ademhaling niet meer onder controle houden. Daarom besluit ik om toch even te stoppen en rustig te drinken. Wanneer ik terug wil vertrekken krijg ik mijn tweede voet niet direct in het klikpedaal. Mijn snelheid zakt onmiddellijk en eer ik terug voet aan de grond kan zetten val ik ter plekke om. De tweede poging lukt wel en ik kan nu weer verder maar, daar waar ik vanmorgen hier nog vlot 10-11 / hr kon, gaat het nu maar tegen 7/hr meer. Maar ik weet dat de strijd bijna geleverd is en de adrenaline die hierdoor vrijkomt houd me recht om vermoeid, maar toch zonder noemenswaardige problemen deze rit tot een goed einde te brengen.

Tijd: 1h53’05”

Gem Hf: 155

Max Hf: 170

Kcal: 1335

Totale klimtijd : 5hr 56’ 47”

Totale rijtijd : 7hr 50’ 41” (voorzichtig dalen)

Gevoel na de rit (maar vermoeid)

6 months ago - Inappropriate

Agostinho (Dutch)

27 juli 2009 .2 dagen na de overwinning van Garate is het mijn beurt. Het is 30° in Bédoin. Volgens berekeningen zou ik het moeten halen in 1hr. 38min. Bij St.-Estèphe heb ik 16 gem. maar het bos is zwaarder dan gedacht. Na la Cisterna, en tot een kilometer voor Chalet Reynard zitten volgens mijn tellertje stukken tot 13%. De verzengende hitte doet de rest.Niettemin heb ik iets over halfweg toch nog een gemiddelde van 12/hr. Boven de boomgrens komt felle wind opzetten. Vooral bij het keren in de bochten doet hij goed zijn werk, zodat daar toch tijd verloren wordt. Al gauw wordt duidelijk dat ik de vooropgestelde tijd niet zal halen, maar een tijd binnen de twee uur zit er nog steeds in. Bij La Grave wordt het iets vlakker zodat ik daar weer een paar tandjes kan bijsteken. De tijd die ik daar mee win word te niet gedaan bij het passeren van de "col des tempêtes" (what's in a name). Daarna is het weer doorbijten in de laatste steilere klim, maar uiteindelijk haal ik het in 1hr 58 42". Conclusie: een prachtige klim, maar het is de berg en de weersomstandigheden die beslissen over je tijd, alle theoriën en formules ten spijt. Ik kom zeker terug voor een betere tijd, want ik had niet het gevoel dat ik tot het uiterste was geweest.

5 months ago - Inappropriate